Bijzondere missieviering vanwege een bijzondere missiemaand

Gepubliceerd op: 23-10-2019 om 16:50 door eh.

'S-HERTOGENBOSCH - Op zaterdag 19 oktober organiseerde de KNR samen met de Week Nederlandse Missionaris en het bisdom Den Bosch een speciale missieviering ter gelegenheid van de Buitengewone Missiemaand. De viering vormde tevens de afsluiting van de gebedsmarathon die de KNR dit jaar hield in het kader van het jaarthema ‘Hij heeft mij gezonden. (Lucas 4,18) Wat is onze missie?

Meer dan honderd mensen waren zaterdagmiddag naar de kerk van het Stadsklooster San Damiano gekomen om de viering bij te wonen.

Missieviering Deelnemers

Migranten kunnen ons veel leren

Na een woord van welkom namens de drie organisaties door Gerard Moorman was het woord aan pater John Onoja cssp. Hij is afkomstig uit Nigeria en na zijn stage in Algerije is hij in 2008 naar Nederland gekomen als missionaris. Hij is lid van het missionair team Eindhoven en onder andere betrokken bij de Engelstalige parochie in Eindhoven. “ Mensen vragen wel eens of ik hier ben gekomen om mensen te bekeren of om het priestertekort op te vangen. Mijn antwoord is ‘Nee’, ik ben hier niet gekomen om gaten te vullen of als gastarbeider,”  begint pater John zijn verhaal. Missie is voor hem grenzeloos aanwezig zijn. En dat is niet iets wat alleen voor missionarissen geldt. “Door het doopsel zijn we allemaal priesters en profeten” Er zijn veel verschillen te zien tussen de Afrikaanse en de Nederlandse kerk. “ In Nigeria groeit de kerk en is veel werk te doen. Hier zijn er lege kerken en moeten sommige sluiten. Nederland is een rijk land, maar we zijn hier soms vergeten hoe we naar God kunnen luisteren. De migranten in dit land kunnen ons nog veel leren en ons geloof helpen versterken. Daarom is het belangrijk de buitenlanders te zien als gewone parochianen en hen met elkaar te verbinden.” 

missieviering john onoja

Wereldkerk aanwezig

De woorden van pater John werden bevestigd door het koor van de Engelstalige parochies uit Eindhoven en Utrecht. Een groep van jonge en enkele iets minder jonge mensen afkomstig uit alle bijna alle continenten, luisterde de middag op met prachtige gezangen in vele talen. Op deze manier was de wereldkerk letterlijk aanwezig deze middag en werd direct duidelijk dat de migranten inderdaad veel vitaliteit kunnen brengen in de Nederlandse kerkgemeenschappen.

missieviering koor

Werken aan een menswaardig bestaan

Vervolgens was het de beurt aan Maria Poulisse, permanent missionair werkster in Colombia en mevrouw Anja de Leeuw, voorzitter werkgroep ‘Maasdriel steunt haar missionarissen’.

Maria Poulisse is sinds 1985 werkzaam in Colombia. Ze werkt daar nu in de arme wijken in Barranquilla in Colombia in een opvangcentrum voor kinderen met een handicap. Ze vertrok als vrijwilligster en na enkele jaren sloot ze zich aan bij de Camilianen daar. Als kind wilde ze al missionaris worden, maar intreden als religieus leek haar lastig. “ Ik was bang dat ik moeite zou hebben met de gelofte van gehoorzaamheid. Bij de Camillianen is dat niet zozeer gehoorzaamheid, maar meer een gelofte van dienstbaarheid aan de zieken. Dat sprak mij aan. Missie is voor mij het brengen van het goede nieuws. Het nieuws dat iedereen het recht heeft op een menswaardig bestaan. Dat we samen kunnen werken aan Gods rijk op aarde.”

missieviering maria poulisse

Maria wordt in haar werk gesteund door de stichting ‘Maasdriel steunt haar missionarissen’  Mevrouw Anja de Leeuw is voorzitter van deze stichting . “Het is een eer om voorzitter te mogen zijn en actief mensen als Maria te mogen ondersteunen. De stichting steunt op dit moment drie missionarissen die afkomstig zijn uit deze gemeente: naast Maria ook nog zuster Willie van Mer (Kameroen) en pater Leo van Beurden (Indonesië). De missionarissen komen allemaal iedere twee jaar naar Maasdriel en vertellen dan over hun werk aan de mensen in Maasdriel.

Niet gaan om te bekeren

Tot slot was het woord aan pater Gerard van Buul ofm. In 1968 vertrok hij naar Brazilië. Hij was blij dat hij naar de missie kon, want hier in Nederland zou zijn werk al snel beperkt worden tot het werk in de parochie ‘als hulpje van de pastoor’ of als godsdienstleraar. De missie trok dus. “Ik hoefde in Brazilië geen mensen meer te bekeren, iedereen was al katholiek, het was meer ontwikkelingswerk wat ik daar wilde doen.” Hij kwam aan in het land ten tijde van de dictatuur en moest een half jaar wachten tot hij zijn uiteindelijke benoeming kreeg bij een parochie, waar hij ook godsdienstleraar werd….

“Maar samen met de parochianen bouwden we ook een netwerk op om mensen te helpen. Er kwam een voedselbank en er waren alfabetiseringsprojecten en opvang van straatkinderen. Later werd ik gevraagd voor de theologisch opleiding en heb ik veel aan oecumene gewerkt. Ik was vier jaar lang voorzitter van de landelijke Raad van Kerken.” In 2008 vertrok pater Gerard naar Jeruzalem, waar hij betrokken was bij onder andere het werken met pelgrims. Sinds enkele jaren is hij terug in Nederland en woont in Megen.

“In al die 50 jaar dat ik als missionaris weg ben geweest heb ik nooit mensen hoeven te bekeren. Missie is aanwezig zijn en bereid zijn vte leren van anderen om zo samen te werken aan een broederlijke samenleving. Als je naar het buitenland vertrekt is het belangrijk dat je een gedegen kennis hebt van de taal en dat je voorbereid bent op het leven daar en wat je te wachten staat, hoewel je dat nooit helemaal van te voren kunt inschatten. Drie dingen hebben mij indertijd enorm geholpen: de basisgemeenschappen, de bevrijdingstheologie en de volkse manier van het beleven van de H. Schrift. Na 50 jaar weg te zijn geweest, kan ik zeggen ‘ik ben bekeerd’.”

missieviering eucharistie

Eucharistieviering

De middag werd afgesloten met een eucharistieviering met KNR-voorzitter abt Bernardus Peeters als hoofdcelebrant. In zijn preek sprak hij over verandering en de missie die we als gedoopten allemaal hebben. In plaats van de voorbeden was er een litanie van missionaire heiligen. Hierin kwam een deel van de missionaire pioniers terug die in de gebedsmarathon aan bod waren gekomen. Ook nu zorgde het koor voor het internationale karakter van onze wereldkerk door liederen in diverse talen.

Na afloop van de feestelijke viering werd iedereen uitgenodigd nog even na te praten onder het genot van een hapje en een drankje.

missieviering borrel