Volmondig ja zeggen.

Gepubliceerd op: 20-7-2016 om 17:00 door theo koster op. Bron: Nieuwwij.nl

- Op Nieuwwij.nl verscheen vandaag opnieuw een blog van Theo Koster op. Hij schrijft over zijn keuze voor de Dominicanen.

Kloosterling ben ik, Dominicaan. Als mensen dat horen stellen velen de vraag: ‘Met hoe velen zijn jullie nog?’ Doorgaans komt deze vraag uit interesse. Toch irriteert dat ‘nog’ in de vraag mij. Het suggereert dat de betekenis van mijn leven afhangt van het aantal broeders dat met mij dit leven deelt. Uit de mond van jongeren hoor ik dit nooit. Zij zijn in mij geïnteresseerd en vragen: ‘Wat trekt u dat u voor een leven in een klooster gekozen heeft?’

Als student woonde ik ‘op kamers’. Ik was soms verliefd, heb een aantal avontuurtjes op seksueel gebied beleefd, maar tot een relatie kwam het nooit. Kon ik dat niet? Heb ik de boot gemist? Nee; ik ben opgegroeid in een gezin van negen kinderen en bracht mijn tienerjaren door in een internaat. Een relatie kwam op mij als te benauwend over; ik was een groepsmens geworden. Dus dan maar het klooster in? In dat geval zou ik niet het geluk gevonden en ervaren hebben, dat ik nu al een veertig jaar koester. Geluk vraagt dat je volmondig ‘ja’ kunt zeggen tegen wie jij bent en in wat voor verbanden je leeft. Het klooster ingaan, omdat ik een relatie te benauwend vond, zou een negatieve keuze zijn, en onvolmondig ‘ja’.

Ik kwam in een klooster terecht na een diepe crisissituatie. Een leeftijdgenoot, met wie ik en zes anderen veel optrokken, maakte een eind aan zijn leven. Het was geen ongelukje; hij koos bewust voor deze dood. Niemand van ons had dit zien aankomen. Het gegeven dat er geen enkele oorzaak was aan te wijzen, stortte mij in een diepe crisis. Hij had niet door hoe betrokken wij op hem waren; wij hadden niet door wat hem ten diepste bezig hield. In een flits verloor ik mijn geloof en vroeg ik mij af: ‘Wat heeft leven voor zin, wanneer je, als je elkaar het hardst nodig hebt, finaal langs elkaar heen loopt?’

Theo Koster op

In deze periode maakt hij kennis met de Dominicanen die de mogelijkheid bieden om een jaar mee te leven en te proeven van het gemeenschapsleven. " In de levenswijze van de dominicanen ontdekte ik dat samenleven iets anders is dan elkaar accepteren en je uiterste best doen voor elkaar, iets wat ik lang gedacht heb. Waar het om gaat is dat je de ander in diens anders zijn respecteert, ook als je met sommige uitingen van dit anders zijn moeite hebt. " ...

Levend te midden van de dominicanen werd ik mij bewust, dat God mij heeft opgevangen. Bij de dominicanen vond ik een thuis waar ik deel van wilde uitmaken. Ik werd dominicaan en mag door mijn aanwezigheid en in mijn werk mensen die ik ontmoet, laten ervaren dat naar hen wordt uitgezien en zij net als ik gedragen worden.

Lees het hele verhaal