Lourdesbedevaart religieuzen

Gepubliceerd op: 20-10-2015 om 08:25 door Matheu Bemelmans.

LOURDES - In het kader van het Jaar van het Godgewijde Leven vond vorige maand een speciale bedevaart plaats voor religieuzen. In de najaarseditie van het blad 'Lourdes. Magazine voor de pelgrim' veel aandacht voor deze pelgrimage.

Volgens reporter Matheu Bemelmans hebben de religieuzen genoten van de bedevaart en hij citeert een uitspraak van bisschop Jan van Burgsteden over religieuzen: “Zonder jullie zou de Kerk minder schitteren”. Onderstaand Bemelmans' verslag.

“Zolang we kunnen lopen, lopen we voor de Heer.” Zuster Martia Jansen zegt het heel beslist. Ze mag dan op leeftijd zijn, ze is niet van plan te gaan rusten. Nou misschien heel even dan, op een muurtje langs de Gave in Lourdes. Ze is hier met bijna 50 andere Nederlandse religieuzen voor een speciale bedevaart in het kader van het Jaar van de Religieuzen. 

De zusters, paters en broeders hebben net samen met de andere pelgrims van de Limburgse Bedevaarten in kleine groepen de kruisweg gelopen. Nu genieten ze op het plein voor de Bernadettekerk van een kopje koffie, dat door de zorgvrijwilligers wordt geserveerd. Daar is net even tijd voor, voordat de sacramentsprocessie gaat beginnen.

In de schaduw onder de bomen vertelt zuster Marcia van de Missiezusters van de Heilige Geest uit Wijchen dat ze 37 jaar in Kameroen heeft gewerkt en pas sinds anderhalf jaar weer terug is in Nederland. “Ik ben nog aan het inburgeren,” zegt de 81-jarie lachend. “Ik volg nu een computercursus, want ik wil wel bijblijven.”

Lourdes is voor haar geen onbekende plek. Jaren geleden was ze hier al eens met haar familie. “Toen logeerden we in een caravan op een camping in de buurt,” herinnert de zuster zich. Nu verblijft ze met de andere religieuzen in een hotel, waar ze een kamer deelt met zuster Annunciata Smeijs van de Liefdezusters van het Kostbaar Bloed uit Sittard. “We kenden elkaar voorheen niet,” vertelt deze. “Maar het klikte vanaf het eerste moment. Het is net alsof we al jaren vriendinnen zijn. We beleven samen een heel mooie week hier.”

Overweldigend

Even verderop staat zuster Callista Roerdink van de Dienaressen van Jezus Christus Priester. Haar congregatie werd opgericht om in priesteropleidingen voor de huishouding te zorgen. Maar met het verdwijnen van veel van die opleidingen, werd ook de congregatie steeds kleiner. “We zijn nooit groot geweest en nu zijn we nog maar met negen zusters. Nu alle congregaties kleiner worden, groeien we meer naar elkaar toe. Dat merk je tijdens zo’n bedevaart ook. De sfeer is prima. Het is heel fijn om hier met verschillende religieuzen te zijn.”

Lourdesbedevaart

Als een half uurtje later de processie zich gaat opstellen, staat pater Ben Erkens (88) van de Missionarissen van Scheut te wachten tot de stoet vertrekt. “De bedevaart maakt grote indruk,” zegt de oud-missionaris. Hij heeft 51 jaar op de Filippijnen gewerkt en woont nu in Teteringen. Dit is zijn eerste bezoek aan Lourdes. “De grootsheid van het heiligdom en de enorme menigte mensen vind ik heel overweldigend,” zegt hij.  

Schitteren

De religieuzen die voor deze bedevaart hebben ingeschreven, zijn lid van verschillende ordes en congregaties en komen uit alle windstreken van het land. “Ik vind het geweldig dat jullie er zijn,” zegt bisschop Jan van Burgsteden als hij op een avond een ontmoeting met de religieuzen heeft. De emeritushulpbisschop van Haarlem-Amsterdam is binnen de Nederlandse bisschoppenconferentie verantwoordelijk voor de contacten met religieuzen en is speciaal voor hen naar Lourdes gekomen. “Zonder jullie zou de kerk minder schitteren,” zegt hij.

De bisschop – zelf lid van de paters Sacramentijnen – vraagt de religieuzen om elke dag te getuigen van het evangelie. “Ooit heeft Jezus ons aangekeken en voelden we ons geroepen. We hebben toen voor Hem gekozen. Maar zo’n roeping is geen voltooid verleden tijd. God roept ons elke dag opnieuw en vraagt ons elke dag opnieuw te kiezen. Ook al zijn we ouder en met minder dan vroeger: we geven niet op, want in God heeft alles z’n betekenis.”

De woorden van de bisschop roepen heel wat reacties bij de aanwezige religieuzen op.

Een pater zegt: “Roeping is een wonder. Vroeger dacht ik: ík wil priester worden, ík wil het evangelie uitdragen. Ik ben nu 90 jaar en ik begin nu pas te begrijpen dat veel in mijn leven van God gekomen is.” Pratend over wat een roeping precies is, merkt een zuster op: “Wij deden thuis niets aan het geloof. Maar God had mij bij de kladden. Mijn vader dacht: laat haar maar, die is binnen een paar maanden weer thuis. Maar ik woon nu al bijna 60 jaar in het klooster en ik heb er nog geen dag spijt van gehad.”

Moderne missonarissen

De religieuzen vormen een aparte groep binnen de grotere groep pelgrims die via de Limburgse Bedevaarten in Lourdes zijn. Ze volgen het reguliere bedevaartprogramma, maar hebben ook enkele eigen bijeenkomsten. Zo is er halverwege de week een speciale vesperviering. In de spierwitte kapel van de Clarissen zitten de zusters, broeders en paters in twee rijen. Beurtelings klinken links en rechts de psalmteksten die voor deze dag op het schema staan. Het is een ingetogen, sfeervolle viering.

Op de terugweg naar het hotel vertelt een zuster van de congregatie van Julie Postel uit Vleuten dat ze het in Lourdes zeer naar haar zin heeft. “Vele jaren geleden ben ik eens als begeleidster hier geweest. Iedereen in de groep had diarree en ik moest ze verzorgen. Dat was een heel zware reis,” herinnert de zuster zich. “Ik heb ook heel veel respect voor de vrijwilligers die er nu zijn,” merkt een andere zuster op. “Heb je gezien hoe hard dit werken? En hun instelling is heel positief. Zij zijn de moderne missionarissen.”

Bernadette

De volgende avond staat een ontmoeting met pater Mark Kemseke op het programma. Hij is lid van de Oblaten van Maria en werkt al vele jaren in het heiligdom in Lourdes. “Het wordt vaak vergeten, maar Bernadette was ook een religieuze,” zegt hij. “Na haar vertrek uit Lourdes heeft ze 13 jaar in het klooster in Nevers gewoond. Ze is niet heilig verklaard vanwege de verschijningen, maar vanwege haar leven in het klooster.” 

Terug naar zuster Marcia en zuster Annunciata op het muurtje bij de Gave. Ze kijken tevreden om zich heen over het heiligdom. “Weet je,” zegt zuster Annunciata, “het mag dan zo zijn dat er minder mensen naar de kerk gaan, maar er is grote behoefte aan dit soort plaatsen.” Zelf werkt ze met een medezuster in een klein heiligdom in Sittard: de Gemmakapel. Dagelijks komen daar tientallen mensen om te bidden of om even met de zusters te praten. “Religieus zijn in deze tijd is heel bijzonder,” concludeert ze. “Je moet er echt wat voor doen. Maar mensen waarderen het zeer als je laat zien waarvoor je gekozen hebt en open staat voor hun verhaal.”

Het blad