Eetproject 'Hangmannen'

Gepubliceerd op: 10-8-2015 om 07:54 door .

AMSTERDAM - Dit bijzondere project behoort tot de top-tien nominaties voor de Religieuzenprijs 2015. Deze prijs is bedoeld om de aandacht te vestigen op activiteiten, die nauw aansluiten bij de traditie en de spiritualiteit van waaruit actieve congregaties zijn ontstaan en zich hebben ontwikkeld. Het eetproject ‘Hangmannen’ is circa 15 jaar geleden ontstaan toen de heer Lesley Gilliot een dekenale toerustingscursus volgde.

Allang kookte hij thuis wat extra voor mensen in zijn buurt, die niet goed voor zichzelf zorgden.  De cursus was de aanleiding om van die activiteit een project te maken. Lesley wilde iets doen voor een groep van (ex-)verslaafden in leeftijd variërend van 30 tot 70 jaar in de Indische buurt in Amsterdam. Zijn activiteit werd verplaatst naar de kerk en breidde zich daardoor ooik uit.

Omdat de mannen zich ophielden op en rond het Makassar plein bedacht pastor Leo Nederstigt de naam ‘hangmannen’ als aanduiding voor deze oudere variant van ‘hangjongeren’. Het gaat bij deze groep overwegend om Surinaamse Nederlanders Sommige zijn opgegroeid binnen de traditie van de evangelische broedergemeente (EBG), een vroeg-reformatorische beweging, waarvan de aanhangers  ook wel Hernhutters genoemd worden. Anderen zijn katholiek. Surinaams-Nederlandse mannen kunnen over het algemeen goed koken; zij hebben dat vaak al op jonge leeftijd geleerd. Het maaltijdproject van de heer Gilliot verhuisde in de loop der tijd van zijn eigen woning naar het kerkgebouw van de Gerardus Majella parochie, waar nu wekelijks ruim veertig mannen en vrouwen voor een warme maaltijd binnenstromen. Het draagvlak is verbreed en is niet langer uitsluitend van de heer Gilliot afhankelijk; Glenn, John en Guno zijn nu de dragende krachten. Voor de vaste bezoekers is deze maaltijdvoorziening iets om naar uit te zien en niet enkel vanwege het eten. Zij kunnen iets van hun harde dagelijkse realiteit delen wanneer zij een kaarsje opsteken of tijdens een gesprek met ‘beschermvrouwe’ Marian Kroese, die uit eigen ervaring weet wat een alcoholverslaving betekent (‘Je bént niet verslaafd, je hébt een verslaving’).

Hangmannen

50 euro

Er is een zustercongregatie die dit project sponsort, zo komt Leo Nederstigt aan het geld. De vrijwilligers die kookbeurt hebben, krijgen op woensdagmorgen 50 euro van de pastor. Dan wordt er nagedacht over wat men zal koken en op donderdagochtend worden er boodschappen gedaan. Guno merkt daarbij op: ‘We zorgen er altijd voor dat we 5 euro achter de hand hebben voor het geval we nog iets vergeten zijn.’ Dan kunnen de voorbereidingen voor het eten beginnen; als eerste is dat vaak het koken van rijst bij een van de vrijwilligers thuis of in het buurthuis. Zodra alles klaar is,brengt men het voedsel over naar de kerk,. Daar worden maaltijden in een magnetron-oven opgewarmd. Om 16 uur gaan daar de deuren open. Er is koffie en thee. En circa een half uurtje later is er  in de kerk een korte gebedsbijeenkomst. Iemand leest de schriftlezing van de dag voor. De pastor zegt enkele woorden ter uitleg en dan steekt iedereen een kaarsje op en zegt daar meestal bij, waar hij of zij voor wil bidden. Een van de vrijwilligers: ‘Het is soms heel ontroerend wanneer je de pijn en het verdriet van mensen ziet en hoort. Dat raakt je. Voor sommigen blijft de spannende vraag of het eten genoeg gaat zijn. Dan zeg ik: je kent toch zeker wel het verhaal van de leerlingen van Jezus, die met vijf broden en twee vissen een heel grote menigte konden voeden? We gaan eerst bidden. En daarna gaan we aan tafel. Omdat we goed kunnen delen, vertrekt niemand ooit zonder te eten.‘ Het is niet nodig om reclame te maken, want via de ‘mondtelefoon’ zijn velen op de hoogte van dit initiatief. Soms komen ze daarvoor helemaal uit Zuid-Oost (de Bijlmer). De vrijwilligers zorgen er met elkaar voor dat wrijvingen tussen mensen niet uit de hand lopen. Er zijn ook wel regels, die ze handhaven. Zo dient het eten ter plekke geconsumeerd te worden (‘We zijn geen afhaalrestaurant, maar soms brengen we zieken thuis een schaaltje met eten) Ze tolereren geen gebruik van drank of drugs. Om daarop streng te kunnen controleren is slechts één toilet toegankelijk, zodat dit in de gaten gehouden kan worden. Iedereen is welkom: moslim, hindoe, christen. Aanvankelijk waren er wel aanvaringen met de schoonmaaksters in de kerk, die geconfronteerd werden met sigarettenpeuken in de wasbak. Maar dat is nu achter de rug, want na afloop maakt de groep zelf de ruimte grondig (!) schoon. Omdat het altijd doorgaat, elke donderdagmiddag, is het een vast oriëntatiepunt in de week voor de mensen. Voor sommigen betekent het een bezoek minder per week aan de Voedselbank.

‘Parels’

Volgens pastor Nederstigt is het een groot voordeel dat deze maaltijdvoorziening laagdrempelig is en niet ingekaderd in de officiële zorgcircuits: ‘Wanneer je overheidssubsidie ontvangt moet je alles verantwoorden en dat is op zich geen probleem, maar voordat je het weet zit je met een enorme papierberg aan formulieren. Onze mensen hebben vaak schulden. Er is bij officiële instanties weinig begrip voor de achtergronden en gevolgen van de situatie, die er toe kan leiden dat mensen geen enveloppen meer openen. Dan zeggen ze bijvoorbeeld verwijtend: ‘Je kunt toch bellen als je verhinderd bent voor een afspraak bij de Sociale Dienst?’ Maar men realiseert zich niet hoe weinig vanzelfsprekend het is om voldoende beltegoed te hebben. De gasten en degenen die dit project dragen passen niet binnen het systeem van werk en inkomsten in onze maatschappij. Het is fantastisch om te zien hoe dit project al vijftien jaar een positief effect op hen heeft. Doordat zij als volwaardige mensen bejegend worden en niet als mensen met een probleem zijn hun zelfvertrouwen en hun verantwoordelijkheidsbesef gegroeid. Ze zijn fier op wat ze doen; het koken, toezicht houden, bedienen en schoonmaken gebeurt hier door mensen uit hetzelfde circuit als de gasten. Er is nu ook al een ploegje dagelijks aan het ‘prikken’ om al het zwerfafval in te zamelen en de buurt schoon te houden. De centrale boodschap is dat iedereen mag zijn zoals hij is. Je bent belangrijk.’ En Marian vult aan: ‘Laatst zei ik tegen een van hen: soms vind ik je een etterbak en soms ben je een parel.  Maar hoe dan ook: je doet er toe.’

Een van de dragende krachten voor het eetproject is Glenn. Hij verzorgt ook tochten door de binnenstad om belangstellenden te vertellen hoe je overleeft op straat. Wie hierin geïnteresseerd is vindt meer informatie op deze site . Vraagt u naar Glenn om verzekerd te zijn van een onvergetelijke en positieve ervaring!

Zie voor een beeldimpressie OOSTERLICHT

Meer informatie over de Religieuzenprijs