Harriet Tubman Huis

Gepubliceerd op: 10-3-2015 om 07:58 door WvdV. Bron: www.harriettubmanhuis.nl

AMSTERDAM - Op 10 maart 1913 stierf Harriet Tubman. Zij was een zwarte vrouw, die zich heeft ingezet voor de bevrijding van slaven. De gezamenlijke Nederlandse religieuzen en andere sponsoren ondersteunen het naar Harrie Tubman genoemde huis.

Al ruim vijftien jaar biedt het Harriet Tubman Huis in Amsterdam Zuid Oost opvang aan vluchtelingenvrouwen en hun kinderen. Toen Harriet Tubman (1822-1913) na een gevaarlijke, nachtelijke tocht de grens bereikte tussen de Noordelijke vrije staten en het Zuiden waar de slavernij nog in volle gang was, kon zij nauwelijks geloven dat ze vrij was: ‘Ik bekeek mijn handen om te zien of ik dezelfde persoon was. Het voelde alsof ik in de hemel was.’ Harriet Tubman vestigde zich in Philadelphia, bolwerk van de antislavernij beweging. Als lid van een clandestien netwerk van smokkelroutes bevrijdde ze honderden slaven. Ook na de afschaffing van de slavernij bleef Harriet Tubman actief; zij zette zich onder meer in voor het vrouwenkiesrecht. Een bekend citaat van haar: ‘Ik heb duizenden slaven bevrijd en ik had er nog duizenden meer kunnen bevrijden indien zij geweten hadden dat ze slaven waren.’

Harriet Tubman

Harriet Tubman

Opvang

De vrouwen die in het Tubman Huis verblijven kunnen geen aanspraak maken op reguliere opvang, maar hebben nog wel juridische procedures lopen. In december 2014 waren er 8 vrouwen en 13 kinderen in de opvang. De opvangvoorziening wordt geheel gerund door vrijwilligers. Alle kosten (vooral voor huisvesting en leefgeld) moeten gedekt worden door middel van fondswerving, giften en donaties. In principe biedt men een half jaar opvang, maar regelmatig wordt het een langere periode omdat de procedures erg lang duren. Het honoreren van aanvragen voor een kinderpardon of terugplaatsing in de reguliere opvang leiden tot uitstroom. Er zijn circa drie à vijf nieuwe aanvragen voor plaatsing per week. Het Tubman Huis maakt deel uit van het Breed Stedelijk Overleg (netwerk rond ongedocumenteerden, initiatief van de gemeente Amsterdam, uitvoering ASKV, Amsterdams Solidariteits Kommitee voor vluchtelingen) en heeft contacten met het LOS (Landelijk Ongedocumenteerden Steunpunt).

Enkele gasten 

Ghazala en haar zoontjes Chibale en Jabare komen uit Ivoorkust. De jongens hebben het erg naar hun zin op school. Dankzij subsidie van het Jeugdsportfonds kan Chibale wekelijks naar de atletiektraining en gaat Jabare naar voetballen. Moeder heeft afgelopen jaar begeleiding gehad bij de opvoeding van Jabare. Zij is vaak oververmoeid. Nog steeds is er geen zekerheid over een verblijfsvergunning, hoewel de familie al bijna 10 jaar in Nederland woont, ze de taal spreken en de jongens speciaal onderwijs volgen, vanwege hun ADHD -diagnoses.

Tamu en Maalik komen uit Kameroen. Maalik zit op een medisch kinderdagverblijf, waar hij het naar zijn zin heeft. Hij gaat goed vooruit. In 2014 heeft Maalik een operatie aan zijn voetjes ondergaan, die goed is gelukt. Vorig jaar is Tamu’s moeder in Afrika onverwacht overleden. Zij kreeg veel steun van de vrouwen in huis en van haar kennissen uit de katholieke kerk. Er is een speciale afscheidsviering geweest in het Harriet Tubman Huis, door haar en de kerk samen georganiseerd. Dit was belangrijk voor haar.

Alicia uit Guinee kreeg in 2012 haar eerste kind in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis. Zij kreeg veel steun en Nederlandse les van een vrijwilliger. Van Equator, een GGZ instelling voor vluchtelingen kreeg zij psychische begeleiding en medicatie en van het Consultatiebureau extra ondersteuning voor de opvoeding van haar zoontje. Zij had psychiatrische problemen, hetgeen regelmatig tot ernstige problemen in het Harriet Tubman Huis leidde. Daarom is zij verhuisd naar een gezinslocatie, waar ook psychiatrisch hulp geboden kon worden. 

Jemila uit Nigeria, kwam eind 2012 met haar drie dochtertjes in het opvanghuis wonen en zij beviel in 2013 van een zoontje. Zij heeft het druk met haar gezin en is nogal chaotisch.  De pogingen om haar te begeleiden en meer structuur te bieden lijken niet echt aan te slaan. 

De vrouwen in het opvanghuis vragen erg veel van hun kinderen. Ze doen er alles aan om hen een goede school te laten doorlopen, vaak vragen zij extra lessen aan voor hun kinderen. Zij willen dat hun kinderen een goede maatschappelijke positie bereiken zodat zij voor hen, de moeders, kunnen zorgen. Het is spijtig dat deze kinderen weinig tijd krijgen om gewoon kind te zijn.

Begeleiding

Maria Buijen: ‘Natuurlijk proberen we altijd een gesprek aan te gaan, soms met handen en voeten, soms gewoon in het Nederlands, soms in het Engels of Frans. We willen geleidelijk een vertrouwensband scheppen, hen een gevoel van veiligheid bieden. Vervolgens proberen we meer richting te zoeken voor de toekomst. Dat is vaak moeilijk met zoveel onzekerheden. Soms zoeken we zelf contact met hun advocaat, soms gaan we mee naar de advocaat of naar een rechtszitting. Vaak vertalen we  brieven en documenten die de vrouwen krijgen. De teksten zijn moeilijk te lezen, heel ambtelijk en plechtstatig. Ook gaan we na of ze een huisarts hebben, een apotheek, of ze naar het consultatiebureau gaan, soms gaan we mee naar het ziekenhuis. We ondersteunen hen ook met de opvoeding, schrijven fondsen aan voor speciale doeleinden, richten verzoeken tot de Voedselbank om eten voor de individuele vrouwen. We sorteren en verdelen de kleding, de meubels en de huisraad die we krijgen. We zijn gemotiveerd ons in te zetten omdat we beseffen hoe kwetsbaar deze mensen zijn en hoe zeer zij onze steun nodig hebben.’

Vanwege de privacy van gasten zijn de namen gefingeerd.
www.harriettubmanhuis.nl