Waken bij het Rotterdamse Uitzetcentrum

Gepubliceerd op: 13-11-2014 om 11:59 door Ben Vocking o.p.. Bron: www.dominicanen.nl

- Elke eerste zondag van de maand om 19.00u houdt een groep mensen een wake bij het uitzetcentrum bij vliegveld Zestienhoven.

Dominicaan Ben Vocking o.p. beschrijft de wijze waarop deze waken plaatsvinden en de motivatie om deze te organiseren: ‘We kunnen en willen niet instemmen met de repressieve houding van onze regering’.

Ben Vocking o.p.

Achter de gebouwen van het vliegveld ‘Rotterdam-The Hague’ bevindt zich een van de uitzetcentra, waar mensen zonder verblijfsvergunning opgesloten worden, om óf uitgezet te worden óf (als dat niet lukt) na vele maanden weer op straat gezet te worden. Dan worden ze opnieuw aan hun lot overgelaten.

Elke eerste zondag van de maand komt er een groep om zeven uur ‘s avonds bijeen om ter plekke een wake te houden van ongeveer drie kwartier. Dat gebeurt al voor de honderd zesde keer, dus al ruim acht jaar. We zijn daar altijd met ruim veertig mensen.

Connie van de Broek van de Stichting ROS (Rotterdams Ongedocumenteerden Steunpunt) zorgt er iedere keer voor dat er een spreker is, die over deze problematiek het een en ander naar voren brengt. Daarna krijgen we informatie van de kant van mensen, die in het centrum bij de gedetineerden op bezoek gaan. Onlangs kregen we te horen, dat een man, die hier jaren geweest is, gewelddadig uitgezet was en gescheiden werd van zijn vrouw en drie kinderen. (‘Dat had hij kunnen weten toen hij hier een vrouw nam en zij samen ouders werden van kinderen’, aldus het ministerie of de IND.)

Waarom deze wake, hier, in Zeist, in Amsterdam…? Op deze manier laten we zien dat we niet kunnen en willen instemmen met de repressieve houding van onze regering. Al jaren wordt er geroepen dat er in de aangrenzende landen geïnvesteerd moet worden, omdat mensen daar beter hun draai kunnen vinden. Dat klinkt mooi, maar dan is het zaak, dat dat gedaan wordt. Er is in die richting nog niets te bespeuren.

Met name is deze wake belangrijk aan mensen te laten horen en voelen, dat er aan hen gedacht wordt. Er zijn mensen in dit land die aan jullie denken!

Aan het slot van de wake zingen we:

We shall overcome, we shall overcome some day;
oh deep in my heart

I do believe
– we shall overcome some day
.

Klik hier voor het volledige bericht