Verslaafden zijn net zo goed beeld van God

Een luisterend oor. Dat wil de Stichting Drugspastoraat Amsterdam bieden aan verslaafden. Twee pastores en ongeveer vijftig vrijwilligers bekommeren zich om drugsgebruikers in Amsterdam-Centrum en Zuidoost.

Jan van Duijn, penningmeester Stichting Drugspastoraat Amsterdam:
'Verslaafden worden vaak junks genoemd. Junk betekent afval, en zo worden deze mensen dan ook behandeld. Wij zeggen: deze mensen zijn verslaafd, maar dat zijn zo veel mensen. Sommigen zijn verslaafd aan werk, anderen aan sigaretten of aan alcohol. Deze groep is verslaafd aan heroïne, cocaïne of methadon. Daarom zitten ze in de hoek waar de hardste klappen vallen. Maar ze zijn niet wezenlijk anders dan andere mensen. Zij zijn net zo goed beeld van God, zoals ieder mens.

Wij proberen deze mensen op alle mogelijke manieren hun gevoel van eigenwaarde terug te laten winnen. Op zondag organiseren we vieringen in De Crypte, waarbij mensen samenkomen en hun vragen over geloof kunnen delen. Door de week zoeken wij ze thuis op, of in het ziekenhuis, de gevangenis of op straat, om met hen te praten zodat ze hun verhaal kwijt kunnen. Ook organiseren wij activiteiten als retraites in kloosters en een jaarlijkse Lourdes-reis voor ernstig zieke en terminale verslaafden. Ze zijn er dan even echt helemaal uit. Zulke uitstapjes doen hen goed.'

Zin en zorgketen

'Wij zijn er voor mensen die bij de reguliere instanties tussen wal en schip raken. Amsterdam kent een zogeheten ketenzorgaanpak: een uitkering, onderdak, werk - aan alles wordt gedacht. Behalve aan religie en zingeving, en aan die behoefte hopen wij tegemoet te komen. Soms komen mensen bij ons omdat ze simpelweg behoefte hebben aan een tramkaartje of een pakje shag. Maar boven alles hebben ze behoefte aan een luisterend oor. Dat willen wij bieden.

Wij staan, zeggen we wel eens, aan het begin en aan het einde van de zorgketen. Aan het begin omdat wij veel mensen ontmoeten die niet weten waar zij terecht kunnen. Die verwijzen wij door naar allerlei instanties. En aan het einde, vrij letterlijk, omdat wij de begrafenis verzorgen van deze mensen. Wij hebben zelfs een grafmonument geopend op de Sint Barbara begraafplaats, waar al meer dan honderd verslaafden begraven zijn. Hun namen worden op een glazen plaat bijgeschreven. Voor veel drugsverslaafden is dat erg belangrijk: zij ervaren die plek als een stukje van ons. Het is een vorm van erkenning, ook al is het dan na de dood.'